3 Aralık 2013 Salı
Ajda Poğaçası
Bu dünyada poğaça sevmeyen, kokusuyla içi ısınmayan yoktur heralde. Annedir benim için poğaça. Onun kadar sıcaktır, mutluluk kaynağıdır. Bu evde anne var demektir. Hepimiz annelerimizin yakınında değiliz elbette, hatta annesini kaybetmiş olanlarımız bile var. Hiç doyulmaz ki zaten anneye; her şeyi bilen, iyileştiren, her şeye yetişendir o... Poğaça kokusudur... Siz de benim gibi uzaktaysanız annenizden, ya da çok özlediyseniz her ne sebeple olursa olsun, hemen kolları sıvayıp poğaça pişirin. Anne kokutun evinizi, anne gibi ısıtın...
Bugünlerde oldukça enteresan diyaloglar yaşıyoruz kuzumla. Kimi zaman şaşırıyorum daha dün keltoş bi bebekken ne ara bu kadar büyüdü diye... Okuldan eve gelir gelmez yapışık yaşadığımız bazı saatlerimiz var mesela... Adeta kuyruğum gibi benimle hareket eden bir organa dönüşüyor kızım :)) Cevabı da elbette hazır: Okuldayken ayrı kaldığımız zamanları "telafiye" ediyorum... Onu yemek isteğiyle gülümsememden hemen anlar zaten bu böyle söylenmiyodu di mi? Nasıldı? Hiç düzeltmek istemem... O an orada donsun isterim... Sarayım öylece kalayım isterim... İnsan unutuyor tüm bu güzellikleri; kalp kırıklığı, öfke, umutsuzluk hiç unutulmazken, hayatımızı kaplayıp nefes aldırmazken bu güzel anlar uçar gider belleğimizden nedense... Oysa unutmamalı, o anları dondurmalıyız... İçimize çekip bırakmamalıyız... O hatırlamazken ben hatırlıyorum 3 yaşında hangi şarkıları sevdiğini, çocuğuna Niagara adını vermek istediğini, kahverengiye gavingavi dediğini... İlk düşüşünü, ilk yarasını; kabuğunu saklayıp hayattaki en can yakıcı yarasının bu olmasını beyhude bi çabayla Allahtan dilemeyi.. Bizim annelerimiz de bizler için dilediler muhtemelen... Her şeyin en güzelini... Ve tüm anneler sonsuza dek dileyecekler... Keşke gerçek olsa tüm annelerin dilekleri...
Bu poğaçalar neden mi Ajda poğaçası? Tarif Ayşe Özyılmazel'in blogundan, ne zaman poğaça yapsa aklına Ajda Pekkan geldiği için bu adı vermiş. Çünkü Ajda poğaçayı çok severmiş. Şu ana kadar deneyip en kısa sürede yaptığım poğaçalar oldukları için ben de burada paylaşmak istedim. Tarif için teşekkür ediyorum.
Klasik poğaça şeklinde de yapabilirsiniz, ben yuvarlak yaptım.
Un miktarını dikkatli ayarlayalım lütfen, kullandığımız bardaktan, un markasına kadar öyle çok faktör var ki etkileyen, azar azar eklemek hep en garantisi..
Malzemeler:
3/4 çay bardağı zeytinyağı
1 su bardağı yoğurt
2 pkt kabartma tozu
Yaklaşık 1 çay kaşığı tuz
Yaklaşık 2 su bardağı un (benimki 2 su bardağından 2 parmak eksik un aldı)
İçi: Beyaz peynir-maydanoz karışımı ( fazla yağlı olmayan bir peynir kullanırsanız peynirler dışarı taşmaz)
Üzerine: 1 yumurta sarısı, susam ve çörekotu ( ya da arzu ettiğiniz biri)
Yapılışı:
Tüm malzemeyi güzelce karıştırarak ele yapışmayan yumuşak bir hamur yoğuruyoruz. Üzerini örterek 20-25 dk dinlendiriyoruz.
Hamurdan ceviz büyüklüğünde parçalar alarak elimizde inceltebildiğimiz kadar inceltiyoruz. Beyaz peynir-maydanoz karışımından koyarak ister yuvarlak ister d şeklinde kapatıyoruz. Kenarların iyice yapışması önemli, yoksa şekilleri bozulur.
Üzerlerine yumurta sarısı sürüp susam ve çörekotu ya da istediğimiz herhangibirini serpip 160 derecede ısıtılmış fırında kızarana kadar pişiriyoruz.
*Kendini ısıtmakla başlıyor her şey, sende başlıyor, bende başlıyor. Hepsi bahane... Sen iyi ol, sağlam dur, umut et, hiçbirine gücün yok sandığında bile bi adım daha atacak gücün hep var... Daha olmadı poğaça var :)))
26 Kasım 2013 Salı
Patates Keki
İnsan yeni yeni tarifler denemeye kaptırdıkça kendini, tarif defterlerine tatlı hatıralarıyla yerleşmiş tarifleri unutuyor bazen. Hep severek yaptığım bu nefis kek benim defterime henüz bloglarımızın olmadığı zamanlarda güzel bir günün hatırasıyla Serap Ablamın ellerinden yerleşti. Elinin değdiği her şeyi güzel yapan ablama yeniden teşekkür ederim. Çocuklu evlerde özellikle kurtarıcı olacaktır. Malzeme açısından çeşitlendirmeye de müsait. Çocuklar demişken; hayatımızın ne kadar da merkezine konumlanıyorlar değil mi? Her şeyi ama her şeyi onlara göre planlıyoruz. Bilerek, isteyerek, zevkle...
Uçakta cam kenarı onların, her yemeğin en güzel lokması onların, en güzel kahvaltı, en içten kahkaha, en masum uyku onların... Onlar yiyince doyarız, onlar sevince biz daha çok severiz, onlar mutlu olunca gülümseriz... Her yaşta aynıdır bu döngü, hiç ama hiç değişmez... Nerdeyse 35'ime yaklaşırken ( çok yaklaşmış olabilirim, yine de böyle söylemek sanki daha çook varmış gibi hissettiriyor :)) annemin, kazara telefonda öksürecek olsam noldu, hasta mısın, niye öksürdün demesinin başka mantıklı açıklaması olabilir mi?? Hayır annecim, bi yudumcuk çay alayım dedim boğazıma kaçtı o da...
Anne bile olsam annemin minik kızıyım onun için ve sanırım hep öyle kalıcam. Anneannemle annemin diyaloglarını dinledikçe bu durumu artık kabullenmem gerektiğine kanaat getirdim. Annelik böyle bi duygu, sonsuz endişeyi hiiç kimselere çaktırmadan kalbinde evirip çevirip bi şekilde mantıklı kalabilmeyi başarmak...
Her şeyi bilen, her durumu çözeniz onların gözünde.. Ergenlikte bu durum kimi zaman tersine dönmüş gibi görünse de eninde sonunda hayat hatırlatıyor bunu yeniden...
Tüm bunları bir anne özeniyle yapmayı başaran babalar da var elbette, onların da hakkını yemeyelim...
Elbette yaptığımız her şeyi kanımızda canımızda büyümüş evlatlarımız için yapmak çok doğal... Bazı çocuklar ise kalbimizde büyüyebilirler, hayatlarına dokunmamızı bekliyor olabilirler... Bizim için yapması son derece kolay minicik bişey onların tüm dünyasını değiştirebilir. Sanırım en kıymetli anne-babalık bu olsa gerek... Sana emanet edileni koruduğun, kolladığın gibi başka bir emanete sahip çıkmak... Aynı bütünün parçası olduğumuzu hiç unutmamak...
Malzemeler:
1 kg patates ( yaklaşık 7 adet, soyulup zar büyüklüğünde küp küp doğranmış)
2 yumurta
1 su bardağı sıvıyağ
1 su bardağı yoğurt
1,5 su bardağı un
1 pkt kabartma tozu
Tuz, karabiber, pulbiber
Yapılışı:
Yumurta, yoğurt ve yağı elde çırpıyoruz. Un ve kabartma tozunu birlikte eliyoruz. En son patatesleri ekliyoruz. Hepsini güzelce karıştırıyoruz. Bu ölçüler büyük yuvarlak borcam ölçüleridir. Ben yarım ölçü olarak kalp şekline kelepçeli kalıpta pişirdim.
160 derecelik SOĞUK fırında yaklaşık 1 saat pişiriyoruz.
*Anneler babalar değil insanlık ölümsüz olursa hiçbir çocuk öksüz kalmaz...
16 Kasım 2013 Cumartesi
Elmalı-Cevizli Natali Muffinleri
Bazen kendi içinde kaybolur insan. Duyamaz iç sesini... Kaptırır kendini yaşadığı gerçekliğe, yada öyle sandığı şeye... Koşullanır kendi icat ettiği şartların içinde hapsolmaya... Sonra birden birşey olur; an'ı yakalar... Her şeyin sonsuz bir ahenk ve huzurla mümkün ve tam olduğu o an... Toplamına hayat dediğimiz o mikro gerçek... Hep konuşuruz, an'da kalalım, an'ı yaşayalım... Bu cümleyi ne kadar sindirebiliyoruz, özümüze damıtabiliyoruz bilmiyorum... Neden bu kadar önemli? Küçücük şifrelerle olağanüstü bir sırrı haykırıyor an... Geçmiş yükünden, gelecek kaygısından bağımsız... Hafif... Hayatın getirdiğine teslim olmak... Onunla keşfetmek kim olduğunu... Gülümsemek... Mucizelere inanmak... Ve tüm bunları kafanda kuyrukları birbirine değmeden dolaşan tilkileri susturmaya çalışırken kuşları besleyen çocuğunla farketmek... Tasasız, olduğu gibi, elleri, üstü başı kırıntı içindeki çocuğunun mutluluğunu taaa içine kadar çekip tertemiz bir nefes alabilmek hayattan... Kuşlar gibi hafif ve özgür olmak, istediğin yere konmak... Evet tüm güzel şeyler tatlı bir şeye bağlanır hayatta :)) Tarif Natali'den, her tarifi en az kendisi kadar güzel...
Malzemeler:
1 yumurta
1 çay bardağı toz şeker
1/2 çay bardağı sıvıyağ
2 çay bardağı süt
2,5 su bardağı un
1 pkt kabartma tozu
1 elma ( kabukları soyulup zar büyüklüğünde küpler şeklinde doğranmış)
1 tatlı kaşığı limon suyu
1 çay kaşığı tarçın
1/2 çay kaşığı kakule ( ben kullanmadım)
1 çay bardağı iri dövülmüş ceviz
Yapılışı:
Yumurta ve şekeri miksersiz, elde iyice çırpıyoruz. Sıvıyağ ve sütü ekliyoruz. En son elma ve ceviz olmak üzere diğer malzemeleri de ekliyoruz. Bu ölçülerle 12 adet muffin çıkıyor. Benim kağıtlarım standart muffin kağıtlarından biraz daha büyüktü ve yarım parmak boşluk kalana kadar doldurdum. Önceden 170-180 derecede ısıtılmış fırında kabarıp kızarana kadar pişiriyoruz.
*Hayatta olmaz dediğin ne varsa olabilir, yapmam dediğin ne varsa yapabilirsin. Hayat bizzat bu ihtimaller demek. Yaptığın planların dışında kalanlar demek. Sen boğulup kaybolmuşken ayak uçlarına kadar yaklaşmış kuşlar demek... Tüm farkı yaratan sen'sin...
5 Kasım 2013 Salı
Yağ Mantısı
Her şeyden, her türde mantı yapılabilen bir yerde doğmuş olmanın bazı kaçınılmaz sonuçları var. Kenarından köşesinden bulaşıyorsun bu işlere. Çocukluğu buralarda geçip de 1 kez bile olsa merak edip mantı doldurmamış olan var mıdır bilemiyorum. Yaparken de yerken de yalnızlığı sevmez mantı... Yapması da yemesi de muhabbetle güzeldir. Tam bir sabır işi olan Kayseri Mantısına nazaran daha kolay ama onun kadar lezzetli bir mantı Yağ Mantısı. Yağda kızartılarak yapıldığı için bu ismi almış sanırım. Anneme sorduğumda un, su, tuz, az maya yoğurcaksın işte hamuru, çevire çevire kızartcaksın, sos, sarımsaklı yoğurt tamam işte yanıtını aldığım bu mantıyı neyse ki size öyle anlatmıycam. Güzel annelerimiz; nasıl da alışmışsa elleri, ölçü mölçü olmadan hep aynı lezzet... Haydi bakalım iş başına ölç, biç dedim kendime... Zaten annemin yaptığı ölçülerle sanırım 2 kg filan un kullanmam gerekirdi :) Neden anneler her şeyi bol bol yaparlar? Benimse elimin ayarı kaçıverir anne porsiyonlu yemekler pişirmeye kalktığımda... Günlük olsun, taze olsun, her gün kaynasın tencereler mantığı herhalde bizim kuşağınki. Elbette her işin insan gücüyle yapılması gereken zamanlar için pek pratik bir yol değil. Neyse ki o zamanlarda inanılmaz bir yardımlaşma varmış da imece usulü çözümler bulunabilmiş. İçinde yaşamadığımız için midir, artık çok uzaklarda kaldığı için midir, yoksa çocuk aklıyla hep mutlu sandığımız için midir bilmem çok özenirim kalabalık ailelere. Sofra muhabbetlerindeki curcunaya... Hayatlarımız artık nispeten daha sakin ve bireysel. Neşesiyle soframı çınlatan bir kuzu iyiki var da bu özlemim diniyor. Hep sevdim sofra başını, hep de sevicem galiba :)) Zaten mühim olan da oraya ne koyduğumuzdan çok kimle oturduğumuz galiba... Kızımın kendi kendine rengarenk bir sofra kurabildiğini gördüğümde daha iyi anladım; ne kadar anlatırsak anlatalım, biz içinde yaşamıyorsak anlattığımız şeyin, hepsi boş... Eee boş sofrayı napcaz hadi pişirelim şu mantıyı derseniz buyrun tarif:
Malzemeler:
Hamur için:
2,5 su bardağı un
1 su bardağından 2 parmak eksik su
1/2 pkt kuru maya
1 yemek kaşığı zeytinyağı ( anne sırrı :))
1-1,5 çay kaşığı tuz
Öncelikle un ve mayayı karıştırıyoruz. Sonra diğer malzemeleri ekleyerek yumuşak ve ele yapışmayan bir hamur elde ediyoruz. Üzerini kapatarak dinlenmeye alıyoruz. ( en az 40 dk)
İçi:
200 gr kıyma
1 orta boy soğan
Arzuya göre biraz ince doğranmış maydanoz ve karabiber, tuz
Normalde bu mantıya iç malzemesi çiğden konur. Ama ben bu şekilde yapıldığında mide rahatsızlığı yaşıyorum. O yüzden içini kavurarak yaptım, bence lezzet böyle daha güzel oldu. Elbette tercih sizin...
Salçalı sos:
2 yemek kaşığı domates salçası
1 yemek kaşığı zeytinyağı
3/4 su bardağı su
Salçayı zeytinyağında biraz çeviriyoruz. Suyu ekleyerek 1-2 taşım fokurdatıyoruz. Kıvamlı bir sos elde ediyoruz. İstersek toz kırmızı biber de ekleyebiliriz.
Yapılışı:
Dinlenen hamuru açması kolay olsun derseniz 2 bezeye ayırıp ne çok kalın ne çok ince olmayacak şekilde açıyoruz. 3'er cm'lik kareler kesiyoruz. Soğumuş olan kıymalı harçtan ( tabi kavurarak yaptıysanız) 1/2'şar tatlı kaşığı tam ortaya koyup 4 köşesini zarf şeklinde kapatıyoruz. Annem bu aşamada henüz anlayamadığım bir maharetle hamura gül şekli vermeyi başarıyor. Ben başaramıyorum, o yüzden burayı direk pas geçiyorum.
Kızgın yağda çevire çevire bu mantıları kızartıyoruz. Özellikle içini çiğden koyduysanız bu aşama önemli. Sonrasında üzerini temiz bir mutfak beziyle örterek mantıları muhafaza etmemiz yumuşak kalmalarını sağlar.
Servis ederlen üzerlerine sarımsaklı yoğurt ve salçalı sos dökerek servis ediyoruz.
Çok aşamalı gibi görünse de kolay aslında.
*Hayat toz pembe değil belki ama rengarenk. Neden hep siyaha bakalım ki?
25 Ekim 2013 Cuma
Mini Mini Tuzlular
Mini mini atıştırmalıkları çok seviyorum, ay ben bunu bitiremem yarısını alayım derdini de yerken döküp saçma riskini de ortadan kaldırıyor. Bu tuzlulara bayılacaksınız. Sevgili kardeşimden aldığım bu tarif benim favorilerim arasına girdi bile. Yapması kolay ve zevkli, yemesi ise ondan da güzell.
Her şeyin miniği daha sevimlidir ya, minikler de bu minilere bayılıyor. Benim minik de bayıldı... Bloguma bu tarifi ekleyeceğimi, bahsetmemi istediği birşey olup olmadığını sorduğumda minik kurabiyeleri sever misiniz diye sor dedi. İstek ondan sorması benden :)
Bu aralar benim çocukluğumla ilgili derin merakları var kızımın. Bu çizgi film sen küçükken var mıydı, sen bu oyunu küçükken oynar mıydın, bu kitabı küçükken okumuş muydun? Aldığı cevaplar kimi zaman onu şaşırtıyor, kimi zaman gülümsetiyor, kimi zaman onun sahip olduğu ama benim çocukluğumda var olmayan şeyler üzüyor... Hepsini almak istiyor bana. Onun bu empati yeteneğine hayranım. Televizyonumuzdaki bir arıza nedeniyle bayramı televizyonsuz geçirdik. Bu süreçte en iyi dostumuz dvd'ler ve radyomuz oldu. Eskisi gibi renkli ve çeşitli içeriğe rastlayamasak da oldukça eğlenceli günler geçirdiğimizi söyleyebilirim. Radyo tiyatrosu kızımı en çok gülümseten ve şaşırtan konu oldu. Onun kafasında tiyatro, izlenmesi gereken birşey olduğu için tiyatroyu dinlemek ve hayal etmek hem şaşırtıcı hem eğlenceli geldi ona. Elbette tüm bu anlattıklarımın hiçbirine denk gelmedik. Sadece bu vesile ile ona anlatma fırsatım oldu. Sonrasında oyuncaklarıyla kurduğu tiyatroyu ise sadece dinleyerek hayal etmemi istemesi televizyonsuz kalmanın ne kadar hayırlı olduğunu bir kez daha anlamama sebep oldu. Ara sıra vazgeçemediğimiz teknolojiyi bir kenara bırakmak fena fikir değil belki ama öyle bir işlemiş ki içimize ne kadar sürdürülebilir bilemiyorum. Elbette sorunu çözdük, elbette izlemeyi sevdiğimiz şeylere döndük ama bu mutluluğu da iliğimize kemiğimize kazıdık. Ve ciddi bir repertuarımız oluştu artık :)) Ruhumuzu da bol bol besledik anlayacağınız. Doğru diyorsunuz, midemizi de besleme zamanı:
Malzemeler:
125 gr oda sıcaklığında yumuşamış margarin veya tereyağı
1 yumurta ( akı üzerine sarısı içine)
1 çorba kaşığı süt
1 çorba kaşığı yoğurt
1 çorba kaşığı pudra şekeri
1 çay kaşığı tuz
1 çay kaşığı karbonat ( silme )
Yaklaşık 2,5 su bardağı un ( azar azar eklemekte fayda var)
Üzerine: Ayırdığımız yumurta akı
Susam-çörekotu karışımı
Yapılışı: Önce sıvı malzemeleri kaşıkla kabaca karıştırıyoruz. Pudra şekeri, tuz, un ve karbonatı ekliyoruz. Ele yapışmayan yumuşak bir hamur elde ediyoruz. Bu hamuru, üzerini kapatarak 10-15 dk oda sıcaklığında dinlendiriyoruz.
Sonrasında fındık büyüklüğünde toplar yaparak önce yumurta beyazına sonra susam-çörekotu karışımına her yerini batırıyoruz. Yağlı kağıt serili tepsiye dizerek 170 derecede ısıtılmış fırında pişiriyoruz. Çok küçük oldukları için çabuk pişecektir, yaklaşık 15 dk.
Ağzı kapalı olarak tazeliğini kaybetmeden uzun süre saklanabiliyor.
* Mutluluk içinde bulunduğumuz şartlarla değil bizim onlara bakış açımızla alakalı sanırım. Güzel baktıkça şartlar o kadar da fena gözükmüyor göze, güzel baktığınız güzel bir haftasonu diliyorum ...
19 Ekim 2013 Cumartesi
Magnolia Puding
Başucunda yepyeni kıyafetlerin, elbette gıcır ayakkabıların, oo erken kalkmış herkes; en sona ben mi kalmışım? Kahvaltı sofrası hazır bile, bu annem geceleri hiç uyumuyor olabilir mi? Hemen giyinmeli, misafirlere kahvaltıda yakalanmamalı. İyi de tüm gece heyecandan uyuyamamıştım zaten, bu şiş gözlerle mi şeker topluycam? Bu bayram harçlıklara zam yapıldı mı acaba? Nicedir almayı beklediğim oyuncağı alabilecek miyim? Daha büyük bi çantayla çıkmalı bayram gezmesine, şekerlerim sığmıyor sonra...
El öpenlerin çok olsun evladım, Allah nice bayramlara sağlıkla kavuştursun inşallah.
Bu cümlelerden kaçı hatıralarınızda yer alıyor? Ne çok şekil değiştirdi artık bayramlar değil mi? Burada yazanların çoğu belki yabancı pek çoğumuza. O güzel duaların anlamını büyüdükçe anlıyor insan. Küçükken sanki Çinceymiş gibi bir anlam veremediğim, ağızlardan bir örnek çıkan o güzel duaları söylerken buluyorum kendimi... Bu tarifle ne kadar uyumsuz gibi görünse de yazdıklarım; yeni neslin füzyonu deyip gülümseyiverin olmaz mı?
Büyüdükçe o heyecanı duyamıyor insan, çocukken herşeyi iliklerimize kadar hissederek yaşıyoruz. Çocuklara elden geldiğince yaşatmalı bu kıymetli duyguyu, tatile de 2. Gün gideriz olmaz mı? Çocukluğumuz bir an önce büyüme isteğiyle geçerken şimdilerde çocuk olmayı özlüyor oluşumuz ne tuhaf... Herkes genç ve sağlıklıyken, aile büyüklerimiz fotoğraflarda en güzel gülümsemeleriyle poz verirken belki büyüme hayallerindeydik. Geçmiş bayramdan bu bayrama sağlıkla kavuşamayan ne çok sevdiğimiz var belki... Uzaklıkları katlanır yapan da bu teselli değil mi? En azından sağlıklı diye avutmak kendini, dindirmez belki sızıyı ama diğer ihtimalden güzel değil mi?
Geç kalmış bir bayram tebriği; bir rivayete göre New York'un Magnolia Bakery'sinden çıkan bu lezzetle tatlılıkla ulaşsın yüreklere. Tarif Mutfakta Feyza Var 'dan. Çok teşekkür ediyorum bu muhteşem tarif ve bugüne dek deneyip hep memnuniyetle sonuçlanan diğer tüm tarifleri için :)
Malzemeler:
1 lt. Süt
1 su bardağı toz şeker
3 çorba kaşığı nişasta
2 çorba kaşığı un
2 yumurta sarısı
1 pkt vanilya ( ben kullanmıyorum)
1 küçük pkt bebe bisküvisi
Çilek/muz ( ikisini birlikte yada ayrı ayrı kullanabilirsiniz)
1 kutu krema (200 ml)
Yapılışı:
Süt, şeker, nişasta, un ve yumurta sarısını bir çırpıcıyla karıştırarak ocakta muhallebi kıvamı alana kadar pişiriyoruz. Sonra soğumaya bırakıyoruz.
Bisküvileri rondoda çekerek un haline getiriyoruz.
Meyveleri istediğimiz gibi doğruyoruz.
Muhallebi soğuyunca kremayı ekleyerek mikserle çırpıyoruz.
Kuplara önce 1 kaşık bisküvü döküp düzeltiyoruz. Arzuya göre çilekleri dikey olarak kupların kenarlarına dizerek biraz muhallebi döküyoruz. Biraz daha bisküvi döküp muzları diziyoruz. Yine biraz muhallebi döküp en üste bisküvi koyuyoruz. Tüm kupları bu şekilde hazırlayıp buzdolabında soğumaya bırakıyoruz. Sadece muzla da yapabilirsiniz, ben o şekilde yaptım. En üstü çilek, çikolata vb ile süsleyebilirsiniz.
Bu ölçülerle 6 kup tatlı elde ediyoruz.
*Allah nice bayramlara sağlıkla kavuştursun, el öpenleriniz çok olsun :)))
4 Ekim 2013 Cuma
Baykuş Kurabiye
Bir günde kış gelir mi? Geldi vallahi... Bu soğuk havaların en güzel yanı evde fırını rahatça çalıştırıp evi mis kokularla doldurabilmek olsa gerek. Bu kurabiyeler hem göze hem damağa hitap ediyorlar. Çocuklar için olduğu kadar biz büyükler için de eğlenceli. Eskiden uğursuzluk sayılan baykuş şimdilerde pek bi revaçta. Uğursuzluğu kim çıkarmış bilinmez ama bilgeliğiyle meşhur bu aralar :) Gözün alışmasından mıdır nedir ben de pek sever oldum kendilerini... Baykuşlu ne görsem pek sevimli geliyor gözüme. Yaşadığımız dünya isterse bize her şeyi sevdirebiliyor demekki... O zaman bunca sıkıntı nereden çıkıyor anlamak mümkün değil. Aslında mümkün de anlamayalım biz yine... Baykuşlarla kendimizi kaybetmeye devam edelim. Kendini kaybetmek demişken kaybolmayı sever misiniz? Tabii ki de kastım yaşadığınız şehrin ara sokaklarında kaybolmak... Ben pek severim... Ara sokaklardaki küçücük dükkanları keşfetmeyi, samimi ve candan dükkan sahipleriyle sıcacık alışverişler etmeyi, oralarda yalnız dikkatli gözlerin yakalayabileceği güzellikleri izlemeyi, umulmadık yerlerde umulmadık güzellikleri bulmayı çok severim. Çocuklara endeksli hayatların merkezi her ne kadar AVM'lerde geçse de benim kuzu da alıştı benle ara sokak keşiflerine çıkmaya. Tabak çanağa olan merakımı bildiğinden benden önce görür oldu benim bayılacağım güzellikleri. Her şeyin bulunabildiği sokaklar olduğu gerçeği zaman zaman onu hayrete düşürse de büyük bir keyifle kayboluyoruz kalabalıklarda biz anne-kız...
Keşfediyoruz yaşadığımız şehrin aslında en kıymetli köşelerini... Turşucuları, şekercileri, el yapımı nefis tabak çanakçıları, kömürde fincanda pişmiş kahveyi, koruk suyunu, karnı tok olsa da keyifle yem atanların etrafında uçuşan kuşları, salaş dükkanlarda leziz yemekler yemeyi yada kalabalığın içinde gevrek tırtıklamayı... Evet biz de gevrek der olduk artık simite, yarı İzmirli sayılabilirim ben de 17 yıl sonra... Doğuştan İzmirli kızımla elbette farklı düştüğümüz noktalar da oluyor, daha ılımlı, daha esnek, daha neşeli o haliyle... Anadolunun soğuk havası mı acaba benim yarımı kimi zaman daha esnemez yapan bilinmez... Seviyoruz işte bu şehri her şeyiyle...
Değişimden korkmamanın şehrindeyiz ya belki ondan... O zaman baykuşlarla ilgili fikirlerimizi de değiştirelim ve bu kurabiyelerle bereket ve bilgeliği sokalım evimize ne dersiniz?
Bu arada bu tarif otabakbitecek.blogspot.com 'dan. Çook teşekkür ederim.
Malzemeler:
1 yumurta
100 gr oda sıcaklığında yumuşamış tereyağı yada margarin
1 küçük çay bardağı sıvıyağ
2 türk kahvesi fincanı toz şeker
3 su bardağı un ( kullandığımız markaya göre miktar azalabilir veya artabilir, azar azar eklemekte fayda var)
1 tatlı kaşığı kabartma tozu
Bir miktar damla çikolata ( gözler için)
Bir miktar badem ( burun için)
Yapılışı:
Tüm malzemeyi güzelce yoğurup pürüzsüz bir hamur elde ediyoruz. Hamuru iki yağlı kağıt arasında 3-4 mm kalınlığında açıyoruz. Normal boyuttaki bir su bardağının ağzıyla yuvarlaklar çıkarıyoruz. Yine su bardağıyla (hazırladığımız yuvarlağın) üst kısmından yarım ay şeklinde bir parça çıkarıp kulaklarını oluşturmuş oluyoruz.
Bir pet şişe kapağıyla daha küçük yuvarlaklar çıkarıyoruz ve gözleri oluşturmuş oluyoruz.
Üst kısma 2 yuvarlağı yerleştiriyoruz, ortalarına 1'er damla çikolata batırarak gözleri tamamlıyoruz. Gözlerin ortasına bademi yerleştiriyoruz ve burun yapmış oluyoruz. Bir çatalla kenarlara bastırarak kanatları yapmış oluyoruz.
Önceden ısıtılmış 170-180 dereceli fırında fazla kızartmadan pişiriyoruz.
Yaklaşık 22 adet kurabiye çıkıyor bu ölçülerle.
*Bazen ara sokaklarda büyük keşifler sizi bekliyor olabilir, yürüyüşlerinizde ara sıra rotayı kaybolmaya çevirin :)))
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)